Την ώρα που ξεκινάει το μάστερσεφ, είμαι χαρούμενος.
Έχω ένα λόγο να ζω.
Υπέροχος καραντινάτος δίσκος.... με κολληματάκια μου
The Boy - Το αγαπημένο μας μέρος στη Γη
"Και οταν μετρήσουμε πόσοι μείναμε πίσω θα πούμε ένα αχ και θα πάρουμε το δρόμο για το κοντινότερο μπαρ. "
The Boy - Πάνω που το τέλος έμοιαζε κοντινό "Την ώρα που ξεκινάει το μάστερσεφ, είμαι χαρούμενος.
Έχω ένα λόγο να ζω.
Πάνω που το τέλος έμοιαζε κοντινό.
Σωτήρη, Λεωνίδα και Πάνο, συγνώμη για τον ενικό.
Σας ευχαριστώ.
Πάνω που το τέλος μου έμοιαζε κοντινό. "
The Boy - Θα ναι όλα ok
«Και όταν δακρύσουν τα παγάκια/ Και όταν τελειώνουν τα κοκτέηλ. Θα χορεύουμε το Media Luz και θα’ναι όλα οκ».
The Boy - το κορίτσι, το αγόρι και η γάτα
"Μου λείπει το διαμέρισμα μας στα Ιλίσια.
Το ασανσέρ. Άτομα 2. Ο τρίτος όροφος. Το ληγμένο κρασί στο ψυγείο. "
Το οτι εχω σαν δευτερο σπιτι τα ΜΜΜ ειναι ζορι, αλλα τετοιες στιγμες, οπως το να περιμενενω στη Νεα Μακρη να αρχισει το μαθημα, διαβαζοντας ενα βιβλιο και πινωντας μπυρα ή γυρνωντας την ωρα της δυσης του ηλιου να βλεπεις την θεα απο την Πεντελη...με ξεκουραζει απιστευτα.
Το πηρα αποφαση...και μαλλον θα αρχισω να το συνηθιζω...οτι ειμαι 33...
Δεν εγινα τωρα αλλα καπου τον Φλεβαρη (12), τις μερες του Ρεθυμνου. Δεν μπορω να πω οτι με ενθουσιασε το νουμερο. Δεν ειναι η ηλικα αλλα το νουμερο σαν νουμερο. Δεν... (Ενω στο παρελθον εχουν γινει εορταστικα ποστ...30...31...32.
33 λοιπον και κατι. Στις μερα αυτη στο Ρεθυμνο, δεν ηθελα να το διαδωσω ιδιαιτερα, ενα ρεσο για τουρτα οταν αλλαξε η μερα. Ενας κερασμα που "χρωσταω" και ομορφες στιγμες με καποιον που μπορεις να περασεις ομορφα. Η βραδια ειχε κλεισει με μπυρες στην ιρλανδεζικη του Ρεθυμνου (πανεμορφη pub που θα ηθελα να ημουνα χθες που γιορταζε St Patrick's Day, πολιουχος της Ιρλανδιας)
Γιατι κανω το post σημερα? Τριτη βραδυ μια βολτα στη Γη για τα γενεθλια του Ηλια. 33 και αυτος με ενα μηνα διαφορα. Γεννηθηκαμε με ενα μηνα διαφορα στην ιδια πολη και μεγαλωσαμε με ενα οροφο διαφορα. Παρολαυτα ειχαμε να κανουμε καποιανου γενεθλια μαζι...απο το σχολειο...
Ετσι πως εσβησαν τα φωτα για να ερθει η τουρτα, το πηρα αποφαση να γινω και γω 33, εκλεισα τα ματια και οπως καθομασταν διπλα διπλα ονειρευτηκα οτι φυσαω τα 33 μου κερακια...Απο την αλλη ισως να εφταιγε και η ρακι...
Η πιο παραξενη παρεα. Παραξενη? σιγουρα παρεα που δεν περιμενα να υπαρχει αυτη την στιγμη 3-4 μερες πριν. Ζαμπον, Καρναβαλος, εγω, ΑΑΑ, και οι γυρω γυρω μας.
Ο κλασσικος μακρινος ακροατης και το ενα ομορφο μηνυμα!
"Ζουμε ομορφες στιγμες,..2 φιλοι που δεν γνωριζονται, σε μια συναυλια..παιρνουν τηλ 2 φιλους στην Αρτα που ειναι μαζι κ πινουν κρασακι. Χτυπησαν ταυτοχρονα τα κινητα για το ιδιο τραγουδι! :-)"
:) :) :):) :) :) :) :) :) :):) :) :)
Τελικα οι διακοπες συνεχιζονται, απροσμενα βασικα στην Λαρισα αλλα και πολυ ομορφα!!!! :-)
Καποιες μερες αρχιζουν ετσι..με αυτη την λεξη...καποιες τελειωνουν ετσι....
Ειναι ωραιο να το λες και να στο λενε, ακομα καλυτερο να γυρνας κουρασμενος σπιτι και να το βλεπεις σχηματισμενο στο τραπεζι του σαλονιου σου...
Whatever will be, will be....καλο μας καλοκαιρι...
Πολλα φιλια!!!!! :-D
Τεταρτη βραδυ, νοιωθω οτι ειναι Παρασκευη ή Σαββατο απο την κουραση, αλλα αυτο θα σημαινε οτι την επομενη θα μπορουσα να ξυπνησω αργα. Αλλα δυστυχως δεν γινεται.
Το Σαββατοκυριακο περασε με σεμιναριο για την επικοινωνια που εγινε απο τους Νορβηγους συνεργατες. Αυτες τις μερες ειναι το πρακτικο. Ειδα και μετα απο χρονια ενα παιδι που ηξερα απο τις κατασκηνωσεις και δουλευει στο παραρτημα του Βολου. Ωραιες τυχαιες αναμνησεις. Μεσα στα 2 οχταωρα του ΣΚ, τα 4 10ωρα τις προηγουμενης βδομαδας, την συναυλια των Gotan Project την προηγουμενη Δευτερα κατευθειαν απο Λαρισα. Το απεραντο περπατημα πριν και μετα την συναυλια με την Μαριαλενα, τις συζητησεις μας και τις φωτογραφιες μας. Την μεταμεσονυχτια επισκεψη της την Τριτη.
Το ξενυχτι το Σαββατο το βραδυ με πολλες μπυρες και ρακι στην Ψυρρα. 6μιση ωρες συζητησης...
Ακομα μια φορα απεδειξα στον ευατο μου την ικανοτητα και τυχη να κρινω σωστα ανθρωπους. Ενας ανθρωπος που τις μερες μας στην Ολλανδια (βλεπε προηγουμενο ποστ) μου ειχε σπασει τα νευρα...αποδειχτηκε απιστευτη φιλη σε stand by me mode...Οπως ειπε η ιδια ειμαι ο πρωτος που ειδε κατι εκτος απο την εξωτερικη φανταστικη ομορφια. 2 σχολια που γινανε πριν 3 χρονια πριν 4 μερες βγηκαν αληθινα.
5 μερες και μετακομιζω...επιτελους σπιτι μου...Cant wait...
Αυτα τα εγραψα, περυσι τον μαιο (28/5/2009)...δεν το τελειωσα ποτε...και μαλλον δεν θα γραψω ποτε την συνεχεια... Το θυμηθηκα το Σαββατο το βραδυ...και θελω να υπαρχει στις ιστοριουλες μου...
πριν απο ενα χρονο. Θυμήθηκα μιλωντας με φιλους οτι εχει περασει ενας χρονος απο το ταξιδι στην Ολλανδια (για πληροφοριες εδώ!) και οτι δεν εχω τελειωσει ακομα τα ποστ μου αν και εχω σημειωσεις στο notebook μου και τις διαβασα το ΣΚ.
Δευτερα πρωι, ice-breaking games (διαφορα παιχνιδια που οπως λεει το ονομα τους σκοπο εχουν να σπασει ο παγος!). Επιτελους αρχιζουν να μπαινουν προσωπα στα ονοματα (names to faces) αν και ακομα οταν τα γραφω, δευτερα βραδυ, εχω προβλημα. Ειδικα με ατομα που τα ονοματα μοιαζουν, απο Αιγυπτο, Ισραηλ και Τουρκια.
Διαλεγωντας η καθε ομαδα μια αλλη χωρα πρεπει να κανουμε ενα μικρο σκετσακι παρουσιαζοντας την, σκοπος ειναι να δειξουμε οτι υπαρχουν στερεοτυπα. Για την Ελλαδα ηταν οτι μιλαμε δυνατα και ειμαστε χαλαροι, καφε στην πλατεια κλπ. Εμεις επρεπε να κανουμε τους Ολλανδους. Ναρκωτικα, Ποδηλατα και ομοφυλοφιλοι.
To βραδακι η καθε ομαδα εκανε μια γρηγορη παρουσιαση για τον φορεα αποστολης του και μετα ... παιξαμε παλι καποια παιχνιδια για να γνωριστουμε. Απο ενα ωραιο παιχνιδι με ενα πακετο τσιγαρα μεχρι "σι μαριο"! Το παιχνιδι με τα τσιγαρα μου χαρισε ενα διαλυμενο σωμα. Πιασμενος σε χερια και ποδια απο τα ανοιγματα. Αρχιζει το παιχνιδι και ολοι ειναι σε ενα κυκλο. Ο πρωτος πεταει το πακετο μεσα στον κυκλο και ο επομενος (εναλλαξ ο κυκλος, μια με το αριστερο και μια με το δεξι ποδι) μπορει να κανει μονο ενα βημα και να πιασει το πακετο. και αφου το κανει απο την σταση που ειναι να ριξει το πακετο εντος του κυκλου για τον επομενο. Καταληξαμε να παιζουμε σι-μαριο...Ανακαλυψαμε οτι υπαρχει και στις υπολοιπες χωρες, με μικρες παραλλαγες.
Αργοτερα στο κλασσικο δωματιο (red house) τραγουδια, πειραγματα και βλακειες. Ειμαι τοσο εξαντλημενος που με 2-3 μπυρες ειμαι κομματια και ισα ισα που εχω χρονο για να γραψω στο notebook για το blog.
Τριτη πρωι. Επειδη η προηγουμενη ηταν η πρωτη ολοκληρη μερα και ειχαμε να αρχισει να γνωριζομαστε καλυτερα, το ξενυχτησαμε ολοι προσπαθωντας να μιλησουμε λιγο και να γνωριστουμε. Δυσκολο ξυπνημα με πρωινο μεχρι τις 8μιση, και παρα τεταρτο αναχωρηση...και καλα. Και καλα γιατι ειχανε ετοιμαστει ολοι εκτος των Ελληνων, οποτε σαν υπευθυνος ομαδας εγινα "σκυλος" για πρωτη φορα. Με μια σχετικη καθυστερηση αναχωρηση για Nijmegen για να δουμε το μουσειο Orientalis. Ενα μουσειο στις τρεις βασικες θρησκειες. Μουσουλμανισμος, Εβραισμος και Χριστιανισμος. Πως μας ενωνουν, πως ενωνονται μεταξυ τους και καποια βασικα χαρακτηριστικα τους. Περισσοτερο βαση εδωσα στο εβραικο χωριο. Γιατι δεν ηξερα πολλλα και σε καποια στιγμη αντι να μας μιλησει η ξεναγος αρχισαν να μιλανε δυο κοπελες απο το Ισραηλ και μια απο την Πολωνια.
Γυρισμος στο Egmond με το λεωφορειο. Περναμε περιφερειακα του Αμστερνταμ οταν τελειωνει ο κοσμος την δουλεια του. Μποτιλιαρισμα. Φρικη. Ευτυχως που υπαρχουν και τρενα για οσους μπορουν.
Γυρισμος και φαγητο. Υστερα συζητηση για τις διαμαχες. Αιγυπτος-Ισραηλ. Ελλαδα-Τουρκια. Συζητηση για τις στερεοτυπα και παρεξηγησεις στις θρησκειες. Δυο ειδη τζιχαντ. Μεγαλη που ειναι η εσωτερικη διαμαχη για πιστη (μπορει να συγκριθει στον χριστιανισμο με και η μικρη που ειναι η μοναδικη μορφη πολεμου που δεχεται το Ισλαμ και γινεται εναντια σε αποστατες, στασιαστες, βιαιες ομάδες, μη ισλαμικους ηγετες ή μη Μουσουλμανων πολεμιστων. Ειναι ακομα, και ενας τροπος αμυνας του Ισλαμικου κρατους.
Τα γραφω και ειναι Τριτη βραδυ, αλλα ηδη εχω νοιωσει οτι περασαν οι μερες και μακαρι να τους ξαναβρω στο μελλον. Κατι που εγινε αρκετες φορες μεσα σε αυτον τον χρονο που περασε, με εξαιρεση ατομα απο Ισραηλ και Πολωνια που δεν καταφεραμε να βρεθουμε.
Σκεφτομενος το ποσο καλα περναμε και ποσο χωρισμενοι ειμαστε σαν λαοι και ποσο εχθρα για παραδειγμα, βγαζουν καποιοι εθνικοφρωνες Ελληνες μου ερχεται στο μυαλο το Politik Kills του Manu Chao.
Οι Πολωνοι περιμενα να ειναι "κρυοι" αλλα ειναι απλα γαματοι. Ποσο επισης ευκολα μπορεις να κρινεις λαθος καποιον. Μια κοπελα που στην αρχη μου φανηκε snob και επιθετικη και σημερα (Τριτη) το πρωι αρχισαμε να γελαμε. Και οι δυο παρατηρησεις ειναι γραμμενες στο notebook μου. Ενα χρονο μετα εχουν αποδειχτει σωστες περα για περα. Με τους Πολωνους αν και δεν εχω βρεθει, οταν επικοινωνουμε ειναι σαν να μιλαμε καθε μερα. Με την κοπελα, βρεθηκαμε τα Χριστουγεννα Ελλαδα. Περασαμε τελεια και οποτε μιλαμε ανοιγομαστε σαν να γνωριζομαστε χρονια. Με ακομα μια κοπελα που δεν ηταν και το καλυτερο μου οταν ειμασταν εκει τις πρωτες μερες, αποδειχτηκε απο κεινα τα τυπακια που σε κανει να τα θαυμαζεις καθε μερα και περισσοτερο.
Γενικως τις πρωτες μερες αρχισα να σκεφτομαι τα στερεοτυπα. Στερεοτυπα αυτισμου (για μενα) ενα παιδι χωρις λογο και με απροβλεπτη και επιθετικη συμπεριφορα. Στερεοτυπα αλλων λαων. Στις φωτογραφιες στην αρχη φαινεται ενα παιχνιδι με πατατες και στον πινακα ερωτησεις για τις πατατες.
Ο καθενας μας θα ελεγε οτι καθε πατατα ειναι ιδια σωστα? Πηραμε απο μια τυχαια πατατα, επρεπε να περιγραψουμε μια ιδιαιτεροτητα της και μετα να τις βαλουμε ολες μαζι και να προσπαθησουμε να βρουμε την δικια μας.
Έχοντας μπει στις διακοπές, από την Μ. Παρασκευή και μην έχοντας συνειδητοποιήσει μέχρι εκείνη την στιγμή ότι έρχεται το Πάσχα, έφτασε το Μ. Σάββατο.
Η Μεγάλη εβδομάδα ήταν όντως μεγάλη, από την δευτέρα ήρθαν τα νέα ότι το παιδί που ήμουν υπεύθυνος στην δουλειά θα φύγει από το σχολείο. Σε μεγάλο denial για μέρες. Ο φόβος ταυτόχρονα ότι ακόμα δυο θα φύγουν μετά το Πάσχα. Μ. Τετάρτη στην άφιξη των δυο και η ενημέρωση, σήμερα θα είναι η τελευταία τους μέρα. Ξαφνικό εν μέρει σίγουρα σοκαρίστηκα. Με δυσκολία για μας που θα μας λείψουν και για τους γονείς που δεν έχουν βρει τι θα ακολουθήσει. Η μέρα τελείωσε με κλάμα από την μαμά του παιδιού μου. Κλάμα που φεύγει, άγχος για το μέλλον. Μ. Πέμπτη παράξενα με μόνο 2 παιδιά και γνωριμία με τα επόμενα, τα ίσως επόμενα δηλαδή. Από ότι φαίνεται μετά το Πάσχα θα δουλεύω με τα πιο μικρά. Κάτι που μου μοιάζει σαν θειο δώρο για την συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
Μ. Πέμπτη βράδυ, 1μιση με 4, το βράδυ, αναχώρηση από Αθήνα στις 5, ξημέρωμα βλέποντας την Λαμία και η ανταμοιβή του ταξιδιού πρωινός καφές στην Καρδίτσα στις 8μιση. Μ. Σάββατο κατάλαβα ότι είναι η πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια που κάνω Πάσχα με τους δικούς μου. Οικογένεια και φίλους. Ότι χρειαζόμουν.
Βλέπεις πέρυσι ήμουν στην Βαλένθια με ένα φίλο. Πρόπερσι στο Λονδίνο σε μια φίλη, Μ. Σάββατο να τρώμε κεμπάπ αντί μαγειρίτσας, και μετά να καταναλώνουμε μοχίτο το ένα μετά το άλλο. Αποτέλεσμα όταν πήγα τουαλέτα να μείνω εκεί για μισή με μια ώρα, καθισμένος και με τα μάτια κλειστά να ονειρεύονται. Κανείς από τους δυο της παρέας δεν κατάλαβε την απουσία μου… Τον προηγούμενο χρόνο, στο Έξετερ, με αρχικό προορισμό την Ολλανδία. Η πρώτη στάση ήταν στην Πράγα, μετά Βρυξέλλες και Λάιντεν. Επισπευσμένη επιστροφή στην Αγγλία με ένα ωραίο μπάρμπεκιου στην αυλή της εστίας, από όπου και η φωτογραφία. Και το 2006 στον στρατό τελευταίες μέρες της θητείας, υπηρεσία για να είμαστε όλοι μαζί. Κλεισμένος σε ένα κτίριο, Ανάσταση στην άκρη της εξώπορτας για να μην χτυπήσει η πυρανίχνευση του κτιρίου, με το αυτί σε τηλέφωνα και υπολογιστές μην χτυπήσουν.
Και φέτος με φίλους, τα παιδιά τους, τις οικογένειες τους, την μητέρα μου, τον αδελφό μου. Όπως το ονειρεύτηκα!!!!!
Ειναι τελειο να ξυπναω Κυριακη πρωι και ενω ξερω οτι θα τελειωσει με αυτην το Σαββατοκυριακο να ειναι υπεροχη. Στο περιπτερο για κυριακατικες εφημεριδες, καφες με καλη παρεα και απο τις λιγες, ελαχιστες φορες που θελω να κανω ενα τσιγαρο για την παρεα και ειναι υπεροχο. Διαβασμα και η μερα γινεται ακομα καλυτερη με επικοινωνια με φιλους που εχεις καιρο να ακουσεις (απο Ισπανια), αλλους που ακους συχνα αλλα σου λειπουν (τριαδα στην Ολλανδια), μια χαμενη φιλη καπου στην Ελλαδα, που τουλαχιστον ξερω πλεον οτι ειναι σχετικα καλη και εχω να περιμενω ενα μαιλ με πολλα νεα...
Βολτα στην γειτονια για μερικες φωτογραφιες, καφεδακι στο σπιτι και η απολαυση του να φτιαχνεις καφε για καποιον αλλο στον χωρο σου.
Δυσκολη βδομαδα που θα εχει πλεον 12 ωρα στην δουλεια μεχρι τα Χριστουγεννα και με μερες που δεν ξερω τι θα φερουν...σημαδια απο την προηγουμενη υπαρχουν ακομη, ενα κομματι που ειναι ακομα numb μαζι με ενα σκισιμο απο δαγκωμα που μαλλον δεν θα φυγει ποτε. Με την επιγνωση οτι την επομενη φορα θα μου χαμογελασουν και παλι ολοι αφου πρωτα θα με εχουν βρισει που δεν προσεχα.
Μερες που αξιζουν γιατι ξερεις οτι θα εχουν ενα ποτο,τσιγαρο ή/και καφε με φιλους και μια αγκαλια τους να ζεστανει...
Μελαγχοχαρουμενο ποστ αλλα ετσι θα ειναι μαλλον τα επομενα...ερχονται Χριστουγεννα και παρολο οτι πλεον ειναι Ελλαδα τα περιμενω απιστευτα. Περιμενω να ερθουν οι ανθρωποι μου απο τα ξενα περισσοτερο απο οτι περιμενα εμενα να γυρισω... Ισως και να νοιωθω οτι γυρναω και γω μαζι τους...
Το αερικο....βλαχακι και με θητεια στο εξωτερικο...αλλα στην Αθηνα μονο για διακοπες...
Δευτερα πρωι, επρεπε να παω να βρω το παιδι μου και τους γονεις του για το σχολειο που θα του κανουμε ενταξη-κοινωνικοποιηση. Χαθηκα...οχι λιγο...πολυ...και ας βοηθησε η καλη νεραιδα, gasbirdινα που ως δια μαγειας (κωλοφαρδειας το λενε) με βρηκς στο δρομο.
Και οπως εχει αποδειξει ο χρονος, αν χαθεις λιγο, θα χαθεις περισσοτερο. Αν χαθεις μονος σου, θα χαθεις μετα και με καποιον αλλο...
Αυτο που σιγουρα ισχυει ειναι οτι 8χρονια Εδιμβουργο 2-3 με ρωτησανε για οδηγιες...13 χρονια στη Λαρισα 1 φορα και αν...2 ωρες χαμενος στην Αθηνα....με ρωτησαν 3 φορες...για οδηγιες...επαναλαμβανω...3 φορες...Αλλα με εχουν ρωτησει και οταν ειχα παει Παρισι, στη Χαγη, στη Βαλενθια, στο Λονδινο οπου ημουνα τουριστας....Συνομωσια για να αγοραζει ο κοσμος χαρτες???
Τραγουδακι ασχετο...αλλα οπως φοβομουνα...
Ο τυπακος βγηκε σε τουρ μολις εφυγα εγω...
Αναμνησες...Νοεμβριος 2003...σαν χθες φαινεται... Ποδηλατουχος με δανεικο ποδηλατο με σκασμενα λαστιχα Bruntsfield Place - Lothian Road - Hope Street - Gloucester Lane - Stockbridge για να βρω ελευθερο πλυντηριο και για ποτακι στο Hector's
Το κακο με τις συναυλιες θα κλεισει οταν θα βγαλει τουρ ο Δαμιανος Ρυζις, δεν θα ερθει Ελλαδα και εγω θα ψαξω να βρω συναυλια Σαββατο για να παω να τον δω...καπου...στον κοσμο...
Γυρω στις 11:30 το βραδυ σημερα στο σταθμο του Συνταγματος. Ημουνα μεσα σε συρμο προς Αγιο Δημητριο και μεσα στις φωνες αυτων που εμπαιναν/εβγαιναν απο τον συρμο, τους συνταξιδιωτες μου και μουσικουλα στα αυτακια μου, ειδα στην απεναντι αποβαθρα εναν αντρα και μια κοπελα να ειναι ορθιοι σε αποσταση 2μετρων και να μιλανε με νοηματικη. Η πιο ομορφη εικονα σε μια κουραστικη μερα.
Μου δινει την αισθηση οτι χορευει συνεχεια. Με ενα ποδι σπασμενο και με τις πατεριτσες, με ενα ποδι με διαστρεμμα και να χοροπηδαει στον Moby αγκαλιασμενη για να εχει ισορροπια. Καποιες σπανιες φορες και με τα ποδια της νορμαλ.
Η αληθεια ειναι οτι μαλλον την εχω δει μονο μια-δυο φορες να χορευει αλλα ειμαι αρκετα τυχερος για να μου εχει περιγραψει ακομα περισσοτερες.
Τα εξης τρια τραγουδακια εχουν αρκετο χορο μεσα. Αξιζει καποιος να προσεξει την Lisa στην αρχη, την Julia αρχη και μεση και το flamenco. Ελπιζω οτι θα σας αρεσουν. Για σενα ειμαι σιγουρος. (Καλυτερα φαινεται ο χορος εδω...http://www.youtube.com/watch?v=dsRWM4sqFFg)
Κατι τετοια ειδα χθες και χαζεψα...ξεχασα Βebe αν και το siempre me quedara μενει στο μυαλο και...αν βασικα δεν χαζεψα, ερωτευτηκα. Την ερωτευτικα, εγω και οταν πηγαμε στο μπαρ το ιδιο μου ειπε και η Βικυ, "πρωτη φορα που ερωτευτηκα γυναικα". Ο Χαρολντ να εχει μεινει με ανοιχτο το στομα και να του το κλεινουμε. Τα δικα μου ματια να δακρυζουν απο χαρα, η Βικυ να κλαει και ο Χαρολντ με ανοιχτο το στομα παλι. Ενας μικροσκοπικος χωρος, το μικρο θεατρακι του Sage, δεν φαινοτανε να ειμασταν πανω απο 100 ατομα, με πολλους στους 2 οροφους που περικυκλωνανε τον χωρο σαν βεραντουλες. Ετσι οπως ημουνα στα 3-4 μετρα ηταν σαν να επαιζε μονο για μενα. Με το ζορι τρεχωντας βγηκαμε εξω στο μπαρ για να παρουμε ακομα ενα πιντ, δεν ηθελα να χασω ουτε δευτερολεπτο.
Τελεια ορχηστρα, τελειος ηχος, τελεια συναυλια, συναισθηματα να ξεχειλιζουν.
Καμερα δεν ειχε αυτη την φορα, δεν ηθελα να χασω ουτε μια στιγμη, το ειπα. Αν σκασουν βιντεακι στο youtube θα βαλω ομως.
ή Θεωριες Αυτογνωσιας #3 14-15 Απριλιου...Το ποστ γραφτηκε καποιο καιρο πριν. Δεν εχει σημασια ποτε...αλλα δεν ειναι το βαλω οταν το σκεφτηκα. Αλλα μια τετοια ημερομηνια ειναι που καταλαβα οτι η η ζωη ειναι μικρη για ειναι θλιβερη
Και μου πηρε χρονια να καταλαβω οτι ειναι τοσο μικρη...Μαλλον δεν γνωρισα την σωστη ηλικια τρεις ανθρωπους. Μικροτερους αλλα σημαντικους. Ισως να παλιμπαιδιζω για τις σκεψεις μου στο τωρα....αλλα ετσι και αλλιως η δικαιολογια μου ειναι παντα οτι αν και 31 μοιαζω για 23-24...Smile...the more u smile, the less u cry. Αν και παντα (θα) πιστευω οτι πρεπει να δεις καποιον να κλαει για να τον γνωρισεις καλυτερα και οτι οι καλυτερες φωτογραφιες βγαινουν με τσιγαρο ή/και δακρυ
Ενδοσκοπηση τελος....
Χορεύει ο κόσμος ξέφρενα, καθένας στο ρυθμό του... Για να 'βρει ταίρι ένας τρελός, πουλάει τον εαυτό του... Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς... Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις...
Εεεεεεεεε.... Γυρνάει ο κόσμος γρήγορα και γίναμε όλοι σκλάβοι, Κι ένας τρελος φρένο πατά, τον κόσμο να προλάβει... Αν δεν μπορείς να προσκυνάς, κι αν όλα τα κατέχεις, Τον κόσμο σου να κυβερνάς, μα σ' αγκαλιές μην πέφτεις...
Μεγάλα ψέματα μη λες, γιατί θα τα πιστέψεις... Για τον ψηλό σου το λαιμό, χίλιες θηλειές θα πλέξεις...
Εεεεεεεεε... Ξεχνάει ο κόσμος στη στιγμή, και ιστορίες γράφει... Την πόρτα κλείνει ο τρελός, μήπως και δει τα λάθη... ʼμα δεν νοιώθεις, μη μιλάς...Σώπα και μη δικάζεις... Χίλια κεφάλια πέφτουνε, όταν εσύ δειλιάζεις...
Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς... Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις...
Το μυαλο πεταει. Αφαιρει σκ και βαζει πλωρη για τον επομενο στοχο. Εχει αρχισει καi κανει μεγαλες παλινδρομησεις. Γυρναει για καποιο λογο, οχι λογο παραξενο στα 14 μου, μετα παει στο επομενο καλοκαιρι.Σκεφτεται εσενα...εμενα...τους αλλους...εσας. Το Εδιμβουργο, παει στο Αμστερνταμ και οτι ενοιωσε ωραιο, και μετα φευγει Ισπανια. Γυρναει λιγο Ελλαδα. Θεσσαλονικη, Αθηνα, Λαρισα με δυο παπουτσια πανινα. Με το μισο αιμα να ειναι πιλοτου μονο να ταξιδευει θα μπορουσε. ε?
Ειναι στιγμες που θελω να εξαφανιστω, ιντερνετ, facebook, blog. Απο παντου.
Αν κατι αξιζε θα ηταν η τηλεμεταφορα. Ολοι οι φιλοι μου ειναι μακρια, απλωμενοι στην σφαιρα. Να σκεφτομουνα καποιον και να μπορουσα να βρεθω διπλα του. Και οσο και να βολευει με καμερες και ιντερνετ δεν ειναι παντα το ιδιο. Δεν μπορεις να βγεις για μια βολτα διπλα στο ποταμι και να κοιτας απο την κορυφη την θαλασσα και το κυμα να σκαει.
Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είν' αληταριό π' όλο θα δραπετεύει.
Για οποιον ειδε και στο προηγουμενο ποστ, χθες ηταν η γιορτη μου. Κατευθειαν μου ερχεται στο μυαλο το τραγουδι απο τις Τρυπες. Πρωτοτυπη μερα, δουλεια 9 με 9. Προσπαθουσα να εξηγησω τι σημαινει το ονομα μου και γιατι εχουμε ονομαστικη γιορτη. Το κινητο να χτυπαει απο το απογευμα και μετα. Συνεχομενα σχολια "its all greek to me"...Αναπαντεχα μηνυματα, ενα περιεκτικο μηνυμα "Χρονια Πολλα." απο αγνωστο νουμερο. Σημερα πηρα να βρω τον κατοχο του. Η φωνη αγνωστη. Ειπα οτι με πηρανε χθες και τελικα ειναι λοχαγος αλλη μοναδας στο στρατοπεδο που περασα το μεγαλυτερο μερος της θητειας μου. Βλεπομασταν καθημερινα για 2-3 λεπτα για 3-4 μηνες για ανταλλαγη εγγραφων αλλα προλαβαμε καποια αποκτησαμε καποια οικειοτητα. Παντως μου φανηκε περιεργο, εχω απολυθει σχεδον 3 χρονια τωρα και η επικοινωνια μας ολο αυτον τον καιρο ειναι μηνυμα του στην γιορτη μου. Δεν θυμαμαι και το ονομα του.
5 το πρωι, χτυπημα του τηλεφωνου, μεχρι να καταλαβω τι γινεται σταματησε να χτυπαει και μεσα στον υπνο κοιτωντας το νουμερο ειδα 0141..... Γλασκωβη σκεφτηκα. Απο την μια δεν ξερω κανεναν στην Γλασκωβη, απο την αλλη για να με παιρνουν τετοια ωρα κατι σοβαρο εχει γινει. Πηρα πισω και μια αγριοφωναρα-ελαφρως σουρωμενη φωναζε, Σε ξυπνησα? και η χορωδια απο πισω, Κοιμασαι στις 10 το βραδυ?και γελια...to cut this story short...Κολλητος απο την δυτικη οχθη της Αμερικης... Θα κανω λιγο καιρο να το ξεπερασω το σοκ, αλλα μικρε μου φιλε ερχεται το πασχα και παρω εκδικηση... ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ!!!!!!!
Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχή κουρνιάζουν έξω από το κλεισμένο σου παράθυρο και αν τ’ άφηνες θ’ ανοίγαν μια ρωγμή απ’ το μικρό κελί σου ως το άπειρο
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο πάνω απ’ τη στάχτη Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Τα λόγια μου είναι μια ανέλπιδη ευχή Σβησμένα φώτα μέσα στο άχαρο δωμάτιο Και αν τ’ άφηνες θα καίγαν τη σιωπή Και θα διαλύαν το κρυμμένο σου παράπονο
Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο Πάνω απ’ τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο πάνω απ’ τη στάχτη Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει σε ό,τι σου τρώει τη ψυχή Υπάρχει ακόμα υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή
Το πρωτο ηταν αντιγραφο απο το καινουργιο συμβολαιο στην εταιρια. Απο τελος Φλεβαρη, αφησα την διδασκαλια των μαθηματικων, αν και ακομα ανακατευομαι στο καθορισμο και ελεγχο στοχων των μαθητων. Βοηθωντας και την κοπελα που ειναι βασικα υπευθυνη για αυτο το κομματι και ειναι λιγοτερο απο εξι μηνες στην εταιρεια. Πλεον ειμαι βοηθος, εχωντας κρατησει την βαθμιδα μου, το οποιο επηρεαζει και τα μισθολογικα μου. Υποστηριζω τους μαθητες και το ατομο που κανει το μαθημα σε οτι χρειαζονται. Για 1-1 μαθημα, να μαζεψω τους μαθητες, παροχη υλικων και αξιολογηση των μαθητων (καθως εχω χρονο να παρατηρω) και αξιολογηση κατα ποσο εχουν εκπληρωσει τους στοχους. Αυτα σε γενικα γραμμες. Πιο ειδικα την Δευτερα ειμαστε ενα μεγαλο γκρουπ 6 ατομων προσωπικο και 9 μαθητες. Το προσωπικο ειναι οσοι εχω μεγαλυτερο βαθμο συννενοησης και σχεδον ιδιο τροπο σκεψης. Οτι κανουμε εχει να κανει σχεση με expeditions. Συνηθως το πρωι παμε σε καποιο κοντινο και περπαταμε σε μονοπατια για μιαμιση ωρα και το απογευμα στηνουμε διαφορες σκηνες στον κηπο (απο ατομικες μεχρι 8 ατομων), ωστε να εξοικειωθουν γιατι οταν παμε για καμπινγκ θα πρεπει να τα κανουν μονοι τους και γρηγορα.
Ανεβαινει πολυ η αυτοπεποιθηση τους και ο βαθμος ανεξαρτησιας τους αλλα ο αυτισμος τους παραμενει, δεν μπορουνε τις λασπες οποτε δεν θα πατησουν σε λασπες (σχεδον με τιποτα) ακομα και αν ειναι στο βουνο σε ενα μερος που εχει μονο λασπες και δεν μπορεις να πας αλλου. Θα μπορουσαν να μεινουν εκει για μερες. Δεν θελουν να ερθουν για καμπινγκ την Τριτη ή Τεταρτη ή Πεμπτη κλπ κλπ γιατι καθε Τριτη ή Τεταρτη ή Πεμπτη ειναι στο σπιτι τους και δεν μπορουν να σκεφτουν οτι δεν θα ειναι εστω μια φορα. Τον Νοεμβριο ενας μαθητης δεν κοιμοταν γιατι παντα κοιμαται μονος του στο δωματιο του και ενας αλλος μαθητης ροχαλιζε και δεν τον ενοχλουσε. Στο καμπινγκ που εχουμε την χορωδια ροχαλητου, με εμενα τον χειροτερο, θα εχουμε γελιο. (Στο τι χρειαζομαστε οταν παμε για καμπινγκ εχει υποσημειωση οτι αν ειμαι και εγω πρεπει να εχουν μαζι τους ωτοασπιδες!!!!!!!! :D).
Αλλες μερες παω στο κολυμβητηριο και γυμναστηριο ή βγαινω εξω για independent traveling και independent living. Οι μερες περνανε πιο γρηγορα, ειμαι ωρες ατελειωτες σε πισινα και πληρωνομαι για αυτο...οτι καλυτερο δηλαδη.
Αλλες μερες βγαινω για να βοηθησω τους μαθητες να βελτιωσουν, Independence traveling skills και την επαφη με τον κοσμο, επισκεψεις στην πυροσβεστικη και την αστυνομια, γνωριμια με security του εμπορικου στην πολη (ασχετα αν γελωντας, και ισως πολυ πιθανο, λεγαμε οτι θα ψαχνουν παντα το συγκεκριμενο ατομο :)).
Συν οτι δεν εχω πλεον την χαρτουρα που ειχα. Ειμαι πιο χαλαρος απο ποτε, σχεδον δηλαδη. Ειμαι σε κατασταση αποσυμπιεσης και περιμενω υποθετω το Πασχα να ηρεμησω τελειως.
και το δευτερο γραμμα ηταν μια φημη που κυκλοφορουσε, και κατι που ειχαμε ζητησει. Τα ατομα που δουλευουν σε ξενωνες ειχανε 10 βδομαδες διακοπες, ενω εμεις 8. Σημερα λοιπον ηρθε το γραμμα της εταιριας που ανακοινωνει οτι απο 1 Απριλιου θα εχουμε 10 βδομαδες διακοπες!!!!!!!!!!!!!!! Γιουπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!! :-)
Ta skorpia. Skepseis skorpies. Einai ligo xazo, alla noiw8w oti kleinei enas kuklos autes tis meres. Kata bash kleinei, ginomai 31............... alla mazi me auton skeftomai perissotero oti perusi tetoio kairo ekleine enas allos. Auto me tis anaskopiseis mallon einai shmadiako. Mhpws na dw 3ana to High Fidelity? Na kanw kai kapoia top 8?
Koitaw ta antistoixa post perusi tetoion kairo kai mou erxontai ekatommuria skepseis sto mualo. Isws kati pou mou tairiazei panta... Mou erxetai kai sto mualo to Dreams of Leaving. Den einai auto to onoma. Einai ena tragoudi tou Stuart kai ths Lhasa kai to kanoniko onoma, afou to epsa3a, einai That Leaving Feeling. Perissotero einai ena sunais9hma pou eixa perusi, e3i mhnes sto perimene. H alh8eia einai oti den 3erw pou na paw. Dhladh mia skepsi pou exw einai sto pisw ka9isma(dld sto pisw meros tou mualou) pros to paron. Yparxei kai auth tou port-baggage, h Ellada.
Perusi tetoio kairo me ta, pou paw? poios eimai? alla kai ta epitelous na fugw, wx wx wx eftasa 30.
Εδώ στο χείλος των τριάντα
- τι αριθμός θεέ μου κι αυτός -
τίποτα δεν κρατάει για πάντα
γνέφει ο άλλος μου εαυτός
στην πόλη αυτή που με παιδεύει
στην πόλη αυτή που με μπερδεύει.
anoigei paren9esh
Enw grafw tsoup petagetai kapoios sto googletalki you: (allagi status) I rule. You don't.
me: den 3erw.... exw xronia pou apofasisa na mhn ginw asurmatisths
you: :P ό,τι να 'ναι
kai tautoxrona petagetai kai allo xazo
:) :) :) σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για το κομματάκι...μας συντρόφευσε στο repeat μές στης τρέλας μας τη βουή...Σε ποιούς? Μα σε μας...σε μένα και την άλλη την τρελή που βλέπουν λίγοι...και οι δυό μας στην ίδια συσκευασία...προσφορά της ζωής και της αβύσσου της ψυχής του ανθρώπου...
Polla duo se ena peftoun teleutaia. Etuxe h' petuxe...
kleinei paren8esh.
Ta3idi sthn ollandia prin anebw.
H alh9eia einai oti apo tis duo meres sthn Xagi den 9umamai polla. Sunh8ismena pragmata, voltes, kafes kai alkool kai suzhthseis gia wres kai wres.
Einai h prwth paraskeuh meta apo kairo pou eimai hremos. An kai akoma ti douleia 9a kanw me tis allages sta ma9hmata. Toulaxiston den exw na skeftw ti exw na didaksw tis epomenes duo bdomades. To sxedon sigouro einai oti 9a anakateytw me to Duke of Edinburgh Award και μαλλον εκτος απο το μεταπτυχιακο/α που τρεχουν θα κανω και το BELA (Basic Expedition Leaders Award). Κατα τα αλλα το χαος... δεν ξερω τι γινεται.
