Θα ναι σαν να μπαινει η ανοιξη..

Απογευματινη βολτα...

Power Cut

:-)

Γυρναω σπιτι και βρισκω δυο γραμματα.

Το πρωτο ηταν αντιγραφο απο το καινουργιο συμβολαιο στην εταιρια. Απο τελος Φλεβαρη, αφησα την διδασκαλια των μαθηματικων, αν και ακομα ανακατευομαι στο καθορισμο και ελεγχο στοχων των μαθητων. Βοηθωντας και την κοπελα που ειναι βασικα υπευθυνη για αυτο το κομματι και ειναι λιγοτερο απο εξι μηνες στην εταιρεια. Πλεον ειμαι βοηθος, εχωντας κρατησει την βαθμιδα μου, το οποιο επηρεαζει και τα μισθολογικα μου. Υποστηριζω τους μαθητες και το ατομο που κανει το μαθημα σε οτι χρειαζονται. Για 1-1 μαθημα, να μαζεψω τους μαθητες, παροχη υλικων και αξιολογηση των μαθητων (καθως εχω χρονο να παρατηρω) και αξιολογηση κατα ποσο εχουν εκπληρωσει τους στοχους. Αυτα σε γενικα γραμμες. Πιο ειδικα την Δευτερα ειμαστε ενα μεγαλο γκρουπ 6 ατομων προσωπικο και 9 μαθητες. Το προσωπικο ειναι οσοι εχω μεγαλυτερο βαθμο συννενοησης και σχεδον ιδιο τροπο σκεψης. Οτι κανουμε εχει να κανει σχεση με expeditions. Συνηθως το πρωι παμε σε καποιο κοντινο και περπαταμε σε μονοπατια για μιαμιση ωρα και το απογευμα στηνουμε διαφορες σκηνες στον κηπο (απο ατομικες μεχρι 8 ατομων), ωστε να εξοικειωθουν γιατι οταν παμε για καμπινγκ θα πρεπει να τα κανουν μονοι τους και γρηγορα.

Ανεβαινει πολυ η αυτοπεποιθηση τους και ο βαθμος ανεξαρτησιας τους αλλα ο αυτισμος τους παραμενει, δεν μπορουνε τις λασπες οποτε δεν θα πατησουν σε λασπες (σχεδον με τιποτα) ακομα και αν ειναι στο βουνο σε ενα μερος που εχει μονο λασπες και δεν μπορεις να πας αλλου. Θα μπορουσαν να μεινουν εκει για μερες. Δεν θελουν να ερθουν για καμπινγκ την Τριτη ή Τεταρτη ή Πεμπτη κλπ κλπ γιατι καθε Τριτη ή Τεταρτη ή Πεμπτη ειναι στο σπιτι τους και δεν μπορουν να σκεφτουν οτι δεν θα ειναι εστω μια φορα. Τον Νοεμβριο ενας μαθητης δεν κοιμοταν γιατι παντα κοιμαται μονος του στο δωματιο του και ενας αλλος μαθητης ροχαλιζε και δεν τον ενοχλουσε. Στο καμπινγκ που εχουμε την χορωδια ροχαλητου, με εμενα τον χειροτερο, θα εχουμε γελιο. (Στο τι χρειαζομαστε οταν παμε για καμπινγκ εχει υποσημειωση οτι αν ειμαι και εγω πρεπει να εχουν μαζι τους ωτοασπιδες!!!!!!!! :D).

Αλλες μερες παω στο κολυμβητηριο και γυμναστηριο ή βγαινω εξω για independent traveling και independent living. Οι μερες περνανε πιο γρηγορα, ειμαι ωρες ατελειωτες σε πισινα και πληρωνομαι για αυτο...οτι καλυτερο δηλαδη.

Αλλες μερες βγαινω για να βοηθησω τους μαθητες να βελτιωσουν, Independence traveling skills και την επαφη με τον κοσμο, επισκεψεις στην πυροσβεστικη και την αστυνομια, γνωριμια με security του εμπορικου στην πολη (ασχετα αν γελωντας, και ισως πολυ πιθανο, λεγαμε οτι θα ψαχνουν παντα το συγκεκριμενο ατομο :)).

Συν οτι δεν εχω πλεον την χαρτουρα που ειχα. Ειμαι πιο χαλαρος απο ποτε, σχεδον δηλαδη. Ειμαι σε κατασταση αποσυμπιεσης και περιμενω υποθετω το Πασχα να ηρεμησω τελειως.

και το δευτερο γραμμα ηταν μια φημη που κυκλοφορουσε, και κατι που ειχαμε ζητησει. Τα ατομα που δουλευουν σε ξενωνες ειχανε 10 βδομαδες διακοπες, ενω εμεις 8. Σημερα λοιπον ηρθε το γραμμα της εταιριας που ανακοινωνει οτι απο 1 Απριλιου θα εχουμε 10 βδομαδες διακοπες!!!!!!!!!!!!!!! Γιουπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!! :-)


Αααα και υποσχεθηκα φωτο απο Red Nose Day

Ναρκωση σε οδοντιατρο...

Τρελο Γελιο!!!

Siempre me quedará

...la voz suave del mar,
volver a respirar la lluvia que caerá ...

Δεν μπορω να σκεφτω αλλο τιτλο, ειπα να βαλω στιχους αφου και στο προηγουμενο δεν θυμαμαι γιατι εβαλα τους στιχους απο Faith No More. Mου κολλησε παρα πολυ αυτο στην Ολλανδια οποτε βαζω καποιους στιχους που μου αρεσουν απο κει.

Ξυπνημα Παρασκευης αργα αργα, ευκαιρια για υπνο. "Πρωινος καφες" και κατι που εχω πει οτι μου αρεσει απιστευτα, να ακουω ραδιο και να ξερω οτι ο υπολοιπος κοσμος δουλευει ενω ειμαι σπιτι και αραζω. Ακομα και αν κανω δουλειες, χαζευω ή διαβαζω.

Τηλεφωνηματα με δυο κοπελες απο το Youth exchange της Ολλανδιας περυσι το Μαιο. Η μια ειναι Ολλανδεζα και ερχεται απο το Αρνεμ (συνορα Ολλανδιας κ Γερμανιας) και η αλλη ειναι μισο μισο, Ολλανδια-Αιγυπτος, μουσουλμανα (θα αναφερθω μετα σε αυτο) και εχοντας διακοπες για μια βδομαδα ηρθε Ολλανδια.

Δεν εχω αναφερει πολλα πραγματα, ισως καθολου, για θρησκεια αλλα ηταν ακομα ενα σοκ για το αμαθο αερικο περυσι στην Ολλανδια. Εχοντας περασει μια βδομαδα 25 ατομα μαζι συνεχεια. Τον περισσοτερο καιρο στο μοναστηρι στο Egmond δεθηκαμε πολυ, οχι με αλλους αλλα ηταν κατι ιδιαιτερο οπως και να το δει κανεις. Τελευταια μερα στο Αμστερνταμ σιγα σιγα ειχαν αρχισει οι αποχαιρετισμοι. Ερχεται η σειρα της ιδιας κοπελας που βρεθηκα τωρα να φυγει, και μου βγηκε φυσιολογικο να παω να την αγκαλιασω. Τραβηχτηκε αποτομα και με απωθησε με τα χερια της. Μου ειπε οτι δεν επιτρεπεται να την αγκαλιασω, ουτε να την φιλησω...Σ ο κ! Χειραψια λοιπον. Εχουμε μαθει τελειως αλλιως στην Ελλαδα αλλα και εδω, και ισως και περισσοτερο στην παρεα μου να ειμαστε αγκαλια ή να φιλιομαστε (στο μαγουλο) καθε φορα που βρισκομαστε. Αν και το αναφερω το θεωρω αυτονοητο, απλα ειπα να το γραψω.

Ετσι βρισκομενοι για καφε εκεινη την μερα το ειχα στο μυαλο μου να μην παρασυρθω. Ηρθε...χειραψια που θα ζηλευαν πολιτικοι ηγετες, δυνατη και απο μακρια...και τωρα που το γραφω μου φαινεται παραλογο.

Βολτα στο Αμστερταμ, για καφε εξω περικυκλωμενοι απο τζαμια, ηλιολουστη μερα αλλα εχει κρυο ακομα. Δυση ηλιου, σουπερ μαρκετ για ψωνια και σπιτι να περιμενω την συγκατοικο απο την δουλεια.

Συζητηση, παιχνιδια με το τετραποδο του σπιτιου, ψαξιμο μουσικης για παρτυ, εξοδος, κοκταιλ, και αλλα κοκταιλ, ειχα καιρο να πιω ή απλα μου φανηκε τελειο? Η΄ ηπια αρκετα?

Σπιτι, παρεα, συζητησεις σουρωμενες, αποχωρηση, υπνος, καθαρισμα, ποστ, φωτογραφιες...


Τρεις ωρες υπνος, εγερτηριο κομματια, συνεχεια για μουσικες λιστες, τηλεφωνηματα, εξοδος. Μαλωμα, βολτες, γρηγορο περπατημα, βολτες, πρωινο σε τουρκο με την πιο μεγαλη ομελετα, βολτες, πτωση, πληγες.

Η μεγαλυτερες συμπτωσεις. Πηγαινοντας για κοκταιλ την Παρασκευη, ηταν το ιδιο μαγαζι που με ειχε παει μια αλλη φιλη μου τον Μαιο. Πηγαινοντας για μπυρες αυτη την μερα ηταν το ιδιο μαγαζι που βρεθηκαμε ολοι μαζι για τελευταια φορα απο το exchange. Μας ειχε παει μια κοπελα που ειχε μεινει για εξι μηνες Αμστερνταμ.

Μπυρα και συζητηση, κοιταω τα χαλια μου, περπατουσα για δεκαπεντε λεπτα με σκισμενο παντελονι στο προφιλ... και τα ενδοτερα εξω...ουψψψψ!!!!

Σπιτι, υπνος για λιγο, παραλαβη επισκεπτη, παρτυ και κενο.... Τεραστιο κενο... Ξυπνημα με πονοκεφαλο. Που να μαζευτουν τοσα κομματια???

Μεσημερι Κυριακης, βολτα στην flower market.







Απογευμα Κυριακης σχετικη επαναφορα σε ΚΣ και προετοιμασια αποχωρησης. Τελευταια συζητηση σε ενα ηρεμο κρυο απογευμα, Μια θλιψη, ενα δακρυ, τραγουδακι στα αυτακια και προς το σιδερενιο πουλι...

Οικονομικη κριση...και αγχοι

Η αληθεια ειναι οτι ο ολος ο πανικος της οικονομικης κρισης δεν εχει περασει ακομα στο πετσι μου.

Τα βασικα μου εξοδα ειναι στανταρντ. Πληρωνω το ιδιο νοικι εδω και ενα χρονο, σε αυτα τα λεφτα ειναι πληρωμενοι λογαριασμοι, council tax, ιντερνετ, sky (αγγλικο nova) και οτι επισκευη προκυψει στο σπιτι καθως ο ιδιοκτητης μενει και αυτος μαζι μας. Φαγητο τρωω τα μεσημερια στην δουλεια, μια χαρα μεριδα και με γλυκο-φρουτο μετα, στο πρωινο διαλλειμα εχουμε σουπα και ο Κεβιν, ο σεφ που εχουμε, μαγειρευει πολυ καλα. Οποτε το βραδυ συνηθως δεν μαγειρευω, κανενα σαντουιτς ή φρουτα-γιαουρτι, οποτε φευγει ακομα ενα εξοδο. Τα λεφτα φευγουν συνηθως σε βιβλια, μουσικη, συναυλιες και εισιτηρια. Πρωτος χρονος ειναι ας το διασκεδασουμε λιγο.

Το οτι δουλευω στην εκπαιδευση μου δινει μια σταθεροτητα, τουλαχιστον οσο ειναι αυτος ο χρονος. Απο Σεπτεμβρη...ποιος ξερει...

Πρωτη φορα που ενοιωσα κοντα την κριση ειναι οταν στο μεταπτυχιακο που εκανα, ο Στηβεν, που δουλευει στην Νισσαν στο Σαντερλαντ, μου ειπε οτι απολυσανε εκεινη την μερα 1200 ατομα και αλλους 2500 τις προηγουμενες μερες. Ειχε ακομα την δουλεια του, αλλα εχει κουραστει και ηδη διδασκει part-time φωτιγραφια στο κολλεγιο, με προοπτικη οταν τελειωσει το course να γινει full time οποτε θα αλλαξει τομεα συντομα.

Μετα απο αρκετες μερες μια φιλη μου στο google talk ειχε ενα status με νευρα...δεν θυμαμαι τι ακριβως εγραφε, αλλα εβγαζε θυμο. Σχετικα, νομιζω, με τα αφεντικα και οτι μας βλεπουν σαν αριθμους. Μιλωντας, μου ειπε οτι στο departments της υπηρχαν 4 ατομα. Στον εναν που εληγε το συμβολαιο του ειπανε εκεινη την μερα, Δευτερα, οτι αυριο ειναι η τελευταια σου μερα. Δεν ξερω αν ειχε οικογενεια ή οτιδηποτε αλλο και ποσες υποχρεωσεις αλλα ηταν η πρωτη προσγειωση μου. Ποσο γρηγορα ολα μπορουν να αλλαξουν. Αυτο πρεπει να εγινε πριν ενα μηνα περιπου.

Ανοιγωντας μια παρενθεση.

Κατα διαστηματα στην δουλεια, αλλωτε πολυ συχνα και αλλωτε λιγοτερο με πιανει ενας πανικος οτι μπορει να χασω την δουλεια μου. Αυτο γινεται σχεδον απο την αρχη. Έχοντας περασει την περιοδο στην αρχη με την σκυλα και τα σπασμενα νευρα που ημουνα ετοιμος να παραιτηθω.
Μετα αρχισα να καλυπτω κενα στους υπολογιστες οταν ο καθηγητης πηρε αδεια δυο μηνες γιατι πεθαινε η μητερα του απο, νομιζω, καρκινο. Χωρις να εχω προλαβει εντωμεταξυ να μαθω πως λειτουργουνε και με την σκυλα να μου σπαει τα νευρα. Σε καποια στιγμη ταυτοχρονα καλυπτα το κενο μιας κοπελας που εκανε Αγγλικα (Γλωσσα)/Literacy που ειχε καταθλιψη και υπερκοπωση.
Σε ολα αυτα ειχα το ελαφρυντικο απο τους μανατζερ οτι δεν κανω καλα την δουλεια μου γιατι δεν γνωριζω αλλα δεν ενοιωθα καλα επειδη δεν ημουνα σωστος απεναντι στην δουλεια και βασικα στους μαθητες. Μια κρυφη ταση τελειομανιας που εχω, που εμφανιζεται οποτε θελει, σπανια αλλα ισχυρη.

Τον Αυγουστο διωξανε (εφυγε μας ειπανε) τον συναδελφο που ειχαμε πιασει δουλεια μαζι με μενα και εχω περιγραψει μεσα σε αλλα να τρωει σαντουιτς κρυφα στο μπανιο ή και διαφορα αλλα ευτραπελα, με επιασε ενας τρελος πανικος παλι. Οπως εμαθα προσφατα ειχε κανει πολυ χειροτερα. Πραγματικα χειροτερα που δεν αρμοζουν στην δουλεια και σε βαζουν σε σκεψεις.

Απο τον Σεπτεμβρη μεχρι προσφατα υπηρχε ενας κυκεώνας γραφειοκρατιας που ακομα και οι εμπειροι καθηγητες ειχαν σαλταρει. Αλλαξανε αρκετες γραφειοκρατικες διαδικασιες το καλοκαιρι με πολλα χαρτια να συμπληρωνονται καθε μερα. Μην μπορωντας να ανταπεξελθω, ειχα το κλασσικο αγχος ανικανοποιησης δικης μου και πιστευοντας και της δουλειας.

Ξέροντας οτι δεν ημονα σωστος απεναντι στην δουλεια, σκεφτομουνα οτι τωρα μου χαμογελανε οι μανατζερ γιατι μετα θα με στειλουνε σπιτι μου και διαφορα αλλα τετοια τρελα. Το ενας αγχος οδηγει σε αλλο οποτε καποια στιγμη ειχα αρχιζει να τα παιζω. Ηταν ψυχοφθορο να σκεφτεσαι την ωρα που τρως ή μιλας μαζι τους, "Τι να σκεφτονται? Γιατι με κοιτανε?". Την ωρα που σου λενε καλημερα να σκεφτεσαι, "Λες να σχεδιαζει την απολυση μου?" Γιατι χθες δεν μου ειπε καλημερα και σημερα το εκανε?

Ισως φαινομαι υπερβολικος για τις σκεψεις μου, αλλα το τελευταιο διμηνο, τρεις συναδελφοι ειναι χαλια ψυχολογικα λογω βασικα οικογενειακων προβληματων αλλα και σε συναρτηση με το αγχος της δουλειας. Απο τον Φλεβαρη που ηρθα περυσι παντα ενας τουλαχιστον συναδελφος απο τους 25 περιπου στο κολλεγιο ειναι με ανναρωτικη με stress relation conditions.

Συνδέοντας το πως ημουνα εγω με το περιστατικο με τον συναδελφο της φιλης μου. Δεν ξερω τι ειναι προτιμοτερο...το αγχος που θα εχει αυτος να βρει αλλη δουλεια? Δεν ξερω ποσο ευκολο θα ειναι.

Η'

Η φιλη μου και οι συναδελφοι, που χωρις να εχω μιλησει πολυ για αυτο το θεμα μαζι της, αν κρινω απο μενα θα ψαχνουν χωρις να το θελουν να βρουν ενα σημαδι μια κινηση των ανωτερων τους που να δειχνει οτι ερχεται η σειρα τους. Οπως μου ειχε πει για αυτους τους γαμημενους ειμαστε μονο νουμερα. Θα προσθετα οτι δεν ειμαστε/ειναι ουτε νουμερα. Γιατι αυτοι θελουν θετικα νουμερα και ας ειναι αρνητικος ο αριθμος των υπαλληλων...

Πηγαινωντας λοιπον στην Ολλανδια το προηγουμενο Σαββατοκυριακο γνωρισα αρκετους Ελληνες που δουλευουνε εκει. Ο ενας ελεγε οτι απο τους 20 του τμηματος φυγανε οι 10. Ο αλλος οτι απο τους 40 οι 10 κλπ κλπ. Και αν και μαλλον ηταν στο αγχος του στυλ, ισως ειναι η σειρα μου, ειμασταν εξω και γελουσαμε και πιναμε και ειμασταν...ητανε...χαρουμενοι. Τοτε μιλωντας μαζι τους ενοιωσα και εγω ποσο δυσκολο πραγματικα ειναι με την κριση. Το ξερω...ποσοστο εμπαθειας που εχω....να μην πω αρνητικο αλλα χαμηλο βασικα. Ισως και να μην ηθελα να το παραδεχτω...

Δεν ξερω τι θα ξημερωσει για τον καθενα. Σ' εμενα... στους αλλους, αλλα ενας λογος που χαρηκα στην Ολλανδια ειναι οτι ειδα δικους μου ανθρωπους να φαινονται πιο χαρουμενοι απο ποτε. Ισως και να μην...αλλα ειδα χαμογελα και την αισθηση οτι ειναι καλα. Ψευδαισθηση? Ισως...Καλα να περνα(ς)τε

Διαφανες Αυλαιες

''είναι τα βλέφαρα μου διάφανες αυλαίες
όταν τα ανοίγω βλέπω μπρος μου ότι κι αν τύχει
όταν τα κλείνω βλέπω μπρος μου ότι ποθώ''

Διαγνωση Αυτισμου...