Της παράστασης

 Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μου έχω περισσότερα ποστ από όσα έχω κάνει. Τα ποστ που σκέφτηκα το πρωί και μέχρι να γυρίσω σπίτι είχαν ξεχαστεί. Τα πόστ που δεν πρόλαβα και τα ποστ που θέλω να κάνω.

Παραστάσεις στο μυαλό μου. Με το CLEANSED του Δημήτρη Καραντζά, που αν το δω θα ήταν για την παράσταση και Μαίρη Μηνά, Χρήστο Λούλη, Νατάσα Εξηνταβελώνη και τον Νικολάκη Ζεγκίνογλου που αγάπησα στην παραλία, τον Γιώργο Ζυγούρη δηλαδή ουσιαστικά όλους. Αλλά δεν ξέρω αν αντέχω το βάρος της παράστασης την συγκεκριμένη στιγμή.

Αυτό που θέλω να δω οπωσδήποτε είναι το Tick, Tick… Boom! που είναι μιούζικαλ. Έχει γίνει και ταινία στο Netflix 

Υπέροχο!!! και δεν μπορώ να θυμηθώ αν η γιατρός μου, Άννα, είχε δει αυτό ή το Rent του ίδιου σε παράσταση παλιότερα όταν της το είχα αναφέρει.

Τρίτο είναι η παράσταση για το Νίκο Ξυλούρη!

και κάτι που με τρομάζει πώς μπορεί να αποδοθεί στις μέρες μας είναι το Μεγάλο Μας Τσίρκο

Τέλος σε πιο χαρούμενα το ΣΠΟΤ του Ρούμπου. Κάτι χαρούμενο...

Ραντομιές #1

8 τυχαία τραγούδια από την λίστα μου στο Spotify με αγαπημένα τραγουδία, ετερόκλητα συνήθως όσο δεν πάει.1. Falling Slowly - Glen Hansard, Marketa Irglova2. Λευκή Καταιγίδα - Μαρία Παπαγεωργίου3. I Don't Know What It Is, But It Sure Is Funky - Ripple4. Fallin' -  Teenage Fanclub, De La Soul5. Intro - The XX6.  After Hours - Scott Hutchinson, James Yorkston7. Mood Swings - IDLES8. Dry The Rain - The Beta Band

Βάλε μπρος (ξανά...)

Βγάζοντας τον σκύλο βόλτα και πατώντας το play στον καινούργιο δίσκο των Admiral Fallow, First of the Birds, που μόλις κυκλοφόρησε, θυμήθηκα πως αυτό το blog υπήρξε κάποτε το ημερολόγιό μου. Το μυαλό είναι πουρές από την καθημερινή φθορά, και παρ’ όλα αυτά σκέφτομαι μουσικές — πάντα μουσικές. Θέλω να ακούσω, πέρα από τον δίσκο που παίζει τώρα, τον νέο τραγούδι των The Twilight Sad, το EP των Devotchka, το άλμπουμ του Παιδί Τραύμα, το soundtrack από τις Σέρρες (τελειώνουμε τη σειρά αύριο, λογικά) και μερικά μικρά διαμαντάκια που πετάει το Spotify εκεί που δεν το περιμένεις. Και φυσικά, Sigur Rós — που έχω αρχίσει να βάζω στο μωρό, προσπαθώντας να του μεταδώσω τους ήχους μου και μένα.

Μου φαίνεται παράξενο να επιστρέφω εδώ, τριάμισι χρόνια μετά, πιο κουρασμένος, πιο σκεπτικός, σίγουρα boomer. Κι όμως, αυτή η ανάγκη να γράψω κάτι, έστω δυο γραμμές, μοιάζει με ελπίδα και πιο σίγουρα να ανατρέχω εδώ για να θυμηθώ. Να ακούσω, να σκεφτώ, να διαβάσω...

Το Βάλε Μπρος, που είδα στην βόλτα και ανέβασα, μου θύμισε το «Σήκω ψυχή μου, δώσε ρεύμα» από το Ζεϊμπέκικο του Σαββόπουλου. Κάτι στην ενέργεια, κάτι στο κάλεσμα, μου ταίριαξε. Ίσως γιατί τελευταία έχω βουτήξει στη δισκογραφία του. Θέλω να ακούσω ξανά και ξανά τα άγνωστα, τις Αχαρνής, το Happy Day — που θέλω και να δω, μετά από ένα καλοκαίρι βουτηγμένο στα τρία βιβλία του Τζούμα — και το Ο Κύριος Σαββόπουλος Ευχαριστεί Τον Κύριο Χατζιδάκι Και Θάρθη Οπωσδήποτε, που είχα εντελώς αγνοήσει.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, στον σκύλο που τραβάει το λουρί, στο παιδί που κοιμάται, στις λίστες του Spotify, στο βάρος της μέρας, αισθάνομαι να τρεμοπαίζει κάτι γνώριμο. Ίσως η ίδια ανάγκη που με έκανε κάποτε να γράφω εδώ. Μια μικρή σπίθα που λέει: βάλε μπρος.